محبوب گمشده ام

سراغ ِ محبوب گمشده ام را

از بادهای سرگردان گرفتم؛
زمزمه کردند

"آوازهای بند"*ش را.

در زاری ی نی زارها

سلول های تاریک وُ نمور را دیدم

و ردّ ِ تازیانه ها را

در شرم ِ آبگینه های زلال.

سراغ ِ محبوب ِ گمشده ام را 

از قلل ِ کوه ها گرفتم؛

به حسرت،

جاده های منتهی به گورستان را

                         نشانم دادند.

نامش را در چارگوشه جهان خواندم؛

ستاره رخشانی

آن سوی کهکشان ها

علامت خورد

و صدها گیاه الوان

در جامه ی تهی از پیکرش

سبز شد.

تا شفای جنون ِ جلادّان 

و برچیدن ِ پُل ِ سراب،

هر سپیده دَم، جلا می دهم

آوازهای محبوب گمشده ام را

با شبنم ِ گیاهان ِ سبز

و اندوه وُ کین ام را

کمرنگ می کنم 

حق ماست


خورشید حق ماست و پرواز حق ماست

آیینه سهم ماست و آواز حق ماست

دیوارهای توطئه را گو فرو بریز

سقف بلند و پنجرۀ باز حق ماست

در باغ سبز صبح، نفس تازه کن رفیق!

رقص نسیم و ناز گل ناز حق ماست

تا کی سکوت و بغض گلوگیرمان شود؟!

فریاد کن که فرصت ابراز حق ماست

بیداد و ظلم...

نقطه. سرسطر.

تازه شو!

آغاز کن که لحظۀ آغاز حق ماست

با یک اشاره از قفس آزاد می شویم

پیغمبرانه قدرت اعجاز حق ماست

حلق بسته چاه

دلخون چیست بهت نگاهی که می‌تپد؟

آهنگ درد، زخمه‌ی آهی که می‌تپد

پیدا کجاست ‌حیرت مجنون گمشده؟

روشن چو نیست  لیلی ماهی که می‌تپد

شهری سپید، وعده‌ی اسطوره‌های دور

سمتی که نیست این همه راهی که می‌تپد

این سرنوشت در رگ فردا نمی‌دود

باید شمرد نبض گناهی که می‌تپد

بسته ست زخم خسته فریاد در گلو

خسته ست حلق بسته‌ی‌ چاهی که می‌تپد

زلال است آسمان امشب


تگرگ مرگ می بارد ز سقف آسمان امشب  
به قلبش لیک می بینم هزاران قهرمان امشب
 
اگر چه سرب می پاشد چو باران، پنجه ی دشمن
ولی دانم که در میهن زلال است آسمان امشب
 
و در پهنای یلدایش مَه و زهره به پیکارند
که اعجازی اهورایی کنندت ارمغان امشب
 
همان جادوی سرخی که روان در رگ رگ هستی
شود گلبانگ سرمستی به کام بی زبان امشب
 
مخواب ای گل به خاموشی، مکن باغم هماغوشی
که بعد از فصل پژمردن، شود گیتی جوان امشب
 
کسی که   اهل دانش را، سیاووشان سرکش را
خس و خاشاک نامیده، شود مکرش عیان امشب
 
هم او که گوهر شادی و مروارید آزادی
ربود از ما به طراری، شود بی خانمان امشب
 
که تاریخ و ترازویش امید و زور بازویش
همی خوانند رذلان را به پای امتحان امشب
 
زبام خانه فریادی، فرا می خوان که آزادی
پس ِ فریاد سرسبزت کند سیما عیان امشب

یای پرواز های بی دغدغه

تصویرهای روان آینه وش 

در آینه های آبی ابدی

رویای پرپر شده 

رویای بخت برگشته

رویای اسیر دربند اسطوره های ضحاکی

رویای شکسته در دستان گره خورده

رویای افتاده بی جان با چشمانی باز بر بازوان باز خیابانها

رویای الله اکبری که خشکید بر گلویی وقتی که یک گلوله خونها را از پشت بام جوانی پرواز داد 

رویای شکنجه شده در مکان های نا معلوم و دهلیزهای تاریک باریک هزار سال

رویای حنجره های محکوم

و قلمهای پر از بغض مغضوب

رویای بهت شاپرک ها در یخبندان انجماد حسرت پرواز

سبز جامه هشتم

در پیشواز ولادت امام رضا (ع)

چهل چراغ های تو سبز ، نورانی

آسمان تو گشاده

پر ز کبوتران سپید

لحظه هایی پر از صدای نقاره  ، صدای دعا

شوق دیدار یار و چشم های طوفانی

دست هایی به سوی تو کشیده  برای حس حضور

لبی منتظر و بوسه های طولانی

دلی شکسته پر زنیاز

تنی رمیده و شوق نوازش های روحانی

برای روز میلاد تو نذر کرده ام

هزار بار صلوات

 منی که میان دیوارم و زندانی

به یاد آهو و صیاد دشتت افتادم

گرفتار بد صفتانیم می دانی !

برای ملت سبز و نستوه ایران

طوفان به ساحت سروها رسید 

و در پایشان شکست

خورشید قصه شد

و شعر به لبهایشان نشست

.....

وقتی تمام روزنه ها سرنگون شدند

وقتی که بندهای جنون

نا گهان گسست:

یک جا میان دغدغه های من و تو بود بن بست ها و ترس و دری را که "او" نبست

او بود و دیگری و من و تو که در زمین

آواره تر ز باد خزان : مست مست مست

بیرون من ...... تصادف شب بود و آفتاب:

اینک مسافری که کشید از گذشته دست :

همپرسه با همیشه ی خورشید در افق با عشق با خدا... و با هرچه بود و هست



آنک مسافری که رها گشت از خودش

بر مرزهای روشن تاریخ تکیه زد...

كلاس درس خالي مانده از تو

هوا بارانی است و فصل پاییز

گلوي  آسمان از بغض  لبريز

به سجده آمده ابري  كه انگار

شده از داغ تابستانه  سرريز

هواي  مدرسه ، بوي الف با

صداي زنگ اول محكم وتيز

جزاي خنده هاي بي مجوز

و شاديها و تفريحات  نا چيز

چهل گیس

کی؟

کجای این اتفاقات ایستاده بود؟

زنی که از شهر تنها خیابان دیده بود و

از خیابان

کارگرانی که همیشه مشغول به کارند

سرمه نکشیده

می توانست کاغذهای زیادی را سیاه کند

بی آنکه با حرص چادرش را به دندان بگزد

چهل گیس بنویسد

 راه بیافتد

گیس به گیسش را بیاندازد میان چاله ها

کارگران را بیرون بکشد

پیش از آنکه سطر به انتها برسد

با سیل جمعیت

بیافتد میان میدان